gezondheid oh baby

39. Mas rijdt mee, part 1

23 augustus 2019
39. Mas rijdt mee, part 1 - blahblahblah.be

Bijna 14 maanden na datum begin ik hieraan te schrijven. De titel ligt, in mijn hoofd, al véél langer vast.

Dit is het verhaal over mijn bevalling en dan in het bijzonder de naweeën. Dat ik hieraan kan beginnen, betekent alvast het volgende: dat het in mijn hoofd weer wat rustiger is geworden .. Klaar om mijn verhaal met de wereld te delen. Niet persé omdat ik wil dat iedereen mijn horror verhaal kent, maar voor mij als onderdeeltje van verwerking. Ik wil me nu al excuseren als het maar met ogen en haken aan elkaar hangt ..

PS. Ik denk dat het een trilogie wordt.

17 juli 2018 ..

.. is de uitgerekende datum .. maar meneer is eigenzinnig en ligt gedraaid. Er worden verschillende pogingen ondernomen om het keren te bevorderen maar zonder succes. Het wordt dus een geplande keizersnede, op dinsdag 10 juli. We vinden het wat vreemd dat we de geboortedatum van ons kind al kennen alvorens hij er is maar we proberen het een plaats te geven.

28 juni 2018

Mijn laatste werkdag, hoera! Morgen start mijn zwangerschapsverlof en zo heb ik nog ruim een week om wat zaken klaar te zetten, af te werken en te genieten van deze hittegolf. Kuch.

29 juni 2018

Net vrijdag geworden, rond middernacht word ik wakker in een plas. Ik denk (ja, ik wist dat dus niet zeker haha) dat mijn water gebroken is en Dieter belt spoed. We mogen rustig vertrekken naar het ziekenhuis. Dieter neemt de trolley mee die zorgvuldig samengesteld is voor onze zoon. Voor moeder staat niks klaar .. Ik stop wat washandjes in mijn broek want dat water blijft maar lopen en zo stap ik de auto in. Ik heb nog niet het idee dat ik straks onze zoon in mijn handen zal houden terwijl dat natuurlijk wel noodzakelijk is bij het verliezen van het vruchtwater. Ik ben (hoe ik er nu over denk althans) vrij rustig, ik heb namelijk ook geen weeën. Daar aangekomen mag ik aan de monitor en blijk ik al 5 cm opening te hebben.

Plots gaat het allemaal erg snel, ze brengen me naar het operatiekwartier en ik moet een epidurale krijgen. Ik zal hier verder niet te veel over uitwijken maar Oh Mijn God, wat was dat zeg. Enkele pogingen later (auw!!) is het gelukt en voel ik een warme gloed vanbinnen. De verdoving werkt, Dieter volgt wat er gebeurt en dan hoor ik het hem zeggen: “hij is er, hij is er!”. Ik zie dat ze hem optillen en bekijken voor de apgar score en meteen daarna krijg ik hem op mijn borst in een soort draagdoek gewikkeld. Met mijn handen kan ik aan zijn blote huidje en ik lig al een kwartier of wat te bleiten van de rollercoaster van de dag en de emoties. Terwijl zij hun werk doen tel ik geen 10 maar zeker wel 20 keer al zijn vingers en tenen en ben ik enorm opgelucht dat hij haar heeft 😀

    Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.