gezondheid

18. Lopen: I’ll get there when I get there

18. Lopen: I'll get there when I get there - blahblahblah.be

Zoals velen onder ons begon ik met lopen via start to run. Ik deed verschillende pogingen, haakte af bij slecht weer en begon even later gewoon opnieuw, zo gaat dat nu eenmaal 😉 Toen in 2015 mijn weegschaal richting de 70 ging, gooide ik het roer om, dit kon echt niet meer .. Ondertussen kan ik je vertellen dat de laatste eerste les dateert van zaterdag 6 juni 2015 en ik sindsdien elke maand liep tot januari 2017, toen kreeg ik een blessure. 2017 was dan ook al een kwakkeljaar voor mij wat betreft lopen maar eind juli ben ik er, na een lange periode van rust, weer ingevlogen en tot nu toe – houdt hout vast – loop ik pijnvrij.

Trager dan een schildpad

De reden waarom ik mezelf amper een loper durf te noemen. Ik loop trager dan een schildpad en iedereen loopt me eraf. Het eerste wat ik doe na een loopje is deze uploaden naar Runkeeper en Strava, waar Runkeeper me doodleuk vertelt dat dit mijn 54ste snelste run was voor 3 km, HOERA! In plaats van dat goede gevoel nog even vast te houden val ik meteen in een teleurstelling. Als iemand me vraagt hoe het ging antwoord ik “goed, maar traag”.

Eigenlijk zou ik ook kunnen vertellen dat het zo’n deugd deed, hoe schoon het parcours wel weer was, hoe blij ik wel niet ben dat ik nu, na 12 loopjes, nog steeds geen pijn voel en dat ik er nog altijd van versteld sta dat ik na een half jaar niks doen zomaar weer vrij vlotjes een half uur aan een stuk kan lopen. Dat ik me beter voel en er ook nog eens beter uitzie!

18. Lopen: I'll get there when I get there - blahblahblah.be

Een leeg hoofd, heerlijk!

Ik had het nooit durven dromen maar ik loop enorm graag, het is een moment van rust. Ik denk nergens aan, het is ik en mijn muziek. De (foute) nineties lately 😀 Maar de enige die me tegenhoudt ben ikzelf. Naast mij heeft niémand er last van, laat staan ooit iets over gezegd, dat ik (te) traag zou lopen ..

Het zal zeker niet gemakkelijk zijn om mijn mindset aan te passen maar ik wil er wel voor gaan.Ik wil me erbij neerleggen dat ik niet de snelste ben of het ooit zal worden, maar wil ik trots zijn. Trots op dat ik het al zo lang volhoudt, dat ik de ambities heb om ooit een halve marathon te lopen, dat ik het toch maar doe, dat ik loop door de wind, door de regen, ja!, dwars door alles heen (sorry!) en dat ik daar enorm veel plezier aan beleef. En ja, I’ll get there when I get there!

6 Comments

  1. Potverdekke, ik herken me hier maar al te goed in! Ik loop ook enorm traag, ben al een aantal keer gestart met start to run in het verleden en ook telkens afgehaakt, maar nu probeer ik gewoon de draad op te pikken en mijn tempo aan te voelen. Alleen heb ik de laatste drie maanden nog niks gelopen: geen fut, mijn kop stond er niet naar met al die zorgen en problemen die we moesten oplossen in de familie… ik hoop dat ik er ook zo terug wat in geraak zoals jij. En anders moet je me maar eens een virtuele sjot onder mijn kont geven in onze groep… 😉

  2. Ik heb het ook al een paar keer geprobeerd maar ben er nog niet in geslaagd om vol te houden. Ben steeds vaker aan het denken om toch nog een keer te beginnen. Het idee van m’n hoofd leeglopen spreekt me heel erg aan. En ik mag wel een beetje actiever worden ook 😉

  3. Superknap juist dat je het volhoudt!! En ja, soms zijn we onze eigen grootste criticus hé. Ik kon vroeger ook wel genieten van lopen (nu kan dat helaas niet meer door mijn gezondheid), maar ik oefende eigenlijk niet regelmatig genoeg :-). Het lijkt me heerlijk om weer te doen. Of dat nu snel of traag is maakt niks uit, geniet ervan!

    1. Dankje, ik ben er inderdaad best wel trots op maar ik moet me goed focussen op de goede zaak 😉 Jammer dat je niet meer kan lopen wegens je gezondheid maar misschien kan je af en toe een leuke wandeling maken? 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *